Każdego 22. dnia miesiąca nasza parafia wchodzi w przestrzeń szczególnej ciszy takiej, która nie jest pustką, lecz modlitwą.
Wtedy przed ołtarzem gromadzimy się wokół obecności, która nadaje temu miejscu wyjątkową głębię: relikwii i świętego wizerunku Święta Rita z Cascii. Nie są one jedynie znakami przeszłości, lecz żywym przypomnieniem, że świętość wciąż dotyka codzienności, że niebo i ziemia potrafią spotkać się w jednym punkcie ciszy i wiary.
Światło świec miękko opada na ściany kościoła, jakby samo uczestniczyło w modlitwie. Każde westchnienie wiernych, każda wypowiedziana intencja unosi się powoli, jak kadzidło, które nie spieszy się ku górze. W tej atmosferze ludzkie sprawy nabierają powagi, ale też niezwykłej delikatności jakby zostały złożone w dłoniach Boga.
A potem przychodzi moment szczególny poświęcenie róż 🌹. Kwiaty, które w dłoniach wiernych są tylko prostym znakiem, w chwili modlitwy stają się symbolem przemiany. Róża przypomina o miłości, która potrafi przetrwać cierpienie, i o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy po ludzku trudno ją dostrzec.
W tej jednej chwili zwyczajność ustępuje miejsca tajemnicy. Cisza staje się modlitwą, modlitwa staje się zawierzeniem, a zawierzenie pokojem.
I gdy nabożeństwo dobiega końca, pozostaje coś więcej niż wspomnienie. Pozostaje światło w sercu spokojne, ciche i trwałe 🌹
